Αν ο Αδάμ δεν είχε αμαρτήσει:

Ο Παράδεισος θα ήταν ακόμα πάνω στη Γη. Ο άνθρωπος θα ζούσε σε τέλεια κοινωνία με τον Θεό, με τη φύση και με τον πλησίον του — χωρίς πόνο, θάνατο, φθορά ή δυστυχία.

Δεν θα υπήρχε θάνατος. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη διδασκαλία, ο θάνατος μπήκε στον κόσμο μέσω της αμαρτίας (Ρωμαίους 5:12). Χωρίς την πτώση, δεν θα υπήρχε ούτε φυσικός ούτε πνευματικός θάνατος.

Τα σώματα μας θα ήταν αφθαρτά. Οι Πατέρες λένε ότι ο Αδάμ και η Εύα είχαν φωτεινά, άφθαρτα σώματα, απαλλαγμένα από ασθένειες, γήρανση ή ανάγκες όπως τις ξέρουμε σήμερα.

Η απόλαυση θα ήταν καθαρή, όχι σαρκική ή εγωιστική. Οι γήινες χαρές θα βιώνονταν με αγνότητα, χωρίς πάθη — όπως η απόλαυση της φύσης, της μουσικής, της συντροφιάς, χωρίς αμαρτία, αλλά με ευγνωμοσύνη προς τον Θεό.

Ο άνθρωπος θα συνέχιζε να αναπτύσσεται. Όχι σωματικά όπως σήμερα, αλλά πνευματικά — προοδεύοντας συνεχώς προς τη θέωση, την ένωση με τον Θεό κατά χάριν.

Θα υπήρχες εσύ ή εγώ;

Ίσως όχι όπως είμαστε τώρα. Η ιστορία της ανθρωπότητας θα ήταν εντελώς διαφορετική. Αλλά ο Θεός, με την πανσοφία Του, γνώριζε την Πτώση, και επέτρεψε να υπάρξουμε μέσα σε αυτόν τον κόσμο — όχι για να χαθούμε, αλλά για να σωθούμε μέσω του Χριστού.

Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης έλεγε:

«Κράτα τον νου σου στον Άδη και μη απελπίζεσαι.»

Ακόμη και σε έναν πεπτωκότα κόσμο, ο Θεός εργάζεται για τη σωτηρία μας.

Και ναι — μπορεί να μην γνωρίζαμε τις σημερινές "γήινες απολαύσεις", αλλά θα γνωρίζαμε κάτι ανώτερο: την αληθινή, καθαρή χαρά και ευφροσύνη της κοινωνίας με τον Θεό, χωρίς πόνο και φθορά.

Κι αυτό το έχει ετοιμάσει ξανά για μας ο Χριστός. Ο Παράδεισος δεν χάθηκε — προετοιμάζεται να αποκατασταθεί.